ملینا حنیفی

سرآغاز هر نامه نام خداست                                         که بی نام او نامه یکسر خطاست 

به نام خدا 

ای پسچی عزیز و فرانوش شده ، سلام ،سلامی به خوشبویی عطر زندگی 

من دختری 11 ساله هستم که قبل از نوشتن این نامه نمی دانستم در گذشته ای نه چندان دور که تلفن و وسایل ارتباط جمعی به گستردگی امروز نبود مردم برای ارتباط با یکدیگر نامه نگاری می کردند و تو عزیز بی وقفه نامه را به دست منتظران می رسانده ای و چه نقش پر رنگی در ارتباطات مردم با یکدیگر داشته ای .

" فراموش کردن عزیزان بی احترامی به قانون خاطره هاست" من طی تحقیقاتی که در این روز کردم متوجه شدم شما به واسطه ی شغلی که داشتید به طور میانگین از انجام 3000 سفر بی مورد در طول سال جلوگیری می کردید. 

حال از شما که در گذشته نامه های کاغذی مهر شده با تمبر  از دل خورجین های مملو از پاکت با دستان پینه بسته به مقصد می رساندی یک سئوال دارم آیا از شما تقدیر و تشکری از طرف فرستنده و گیرنده نامه ها می شده است، به گمانم  نه  ایکاش در پس پاکت نامه ها جایی بود برای تقدیر و تشکر از نامه رسان یا اگر نبود فرستندگان نامه یک جمله ساده  " باتشکر از نامه رسان محترم " برایت می نوشتند و دریافت کنند گان آرزوی سلامت و سعادت برایت می کردند تا لبخندی بر لبان مهربانت می نشست و کمی از خستگی کارت می کاست. 

من به نوبه خود 17 مهر ماه روز پست را به همه شما عزیزان پستچی تبریک عرض می کنم .

 

آرزویت را برآورده می کند آن خدایی که                                     آسمان را برای خنداندن گلی می گریاند

 

با تشکر فراوان   مبینا حنیفی 

طراحی سایت: استودیو صفر و یک